Stanisław Baranowski
Biografia
Stanisław Baranowski urodził się w Gdyni, jego matka była nauczycielką, ojciec inżynierem elektrykiem – pracownikiem Portu Gdyńskiego (zamordowany w obozie Auschwitz-Birkenau w 1941 r.).
W latach wojny spędził na Podkarpaciu, a po wojnie kontynuował edukację w Kórniku koło Poznania. W 1951 rozpoczął studia geograficzne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; w latach 1953–1955 studiował na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie pod kierunkiem prof. Aleksandra Kosiby napisał pracę magisterską o intensywnych opadach śnieżnych na Śląsku.
Po magisterium pracował na Uniwersytecie Wrocławskim jako obserwator w Obserwatorium Meteorologicznym i uczestnik badań niwalnych w Sudetach aktynometrycznych w regionie Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego.
W latach 1957–1960 uczestniczył w wyprawach polarnych na Spitsbergen, kierowanych przez Stanisława Siedleckiego, w tym zimowej wyprawie 1957/1958. W 1962 roku został zaproszony do Imperial College w Londynie i brał udział w letniej wyprawie brytyjskiej na Spitsbergen. Praca badawcza z tych wypraw posłużyła do obrony pracy doktorskiej Termika tundry peryglacjalnej SW Spitsbergenu (1964) na Uniwersytecie Wrocławskim.
W 1966 r. uzyskał stypendium British Council, co umożliwiło mu staże w Scott Polar Research Institute w Cambridge i w wielu stacjach glacjologicznych w Skandynawii. 1 października 1967 r. objął stanowisko adiunkta w Katedrze Geografii Fizycznej UWr. W 1969 r. zorganizował stację terenową w Zieleńcu, prowadzącą badania geomorfologiczne, klimatologiczne i ekologiczne oraz kursy terenowe.
W latach 1970–1974 kierował pięcioletnim cyklem corocznych wypraw na Spitsbergen, a w 1971 r. utworzono Stację Polarnej UW na Spitsbergenie. W 1976 r. uzyskał habilitację, a w grudniu 1977 r. odbył wyprawę antarktyczną na Wyspę Króla Jerzego.
W lipcu 1978 r. zmarł po wypadku podczas wyprawy. Jego imieniem nazwano stację naukową na Spitsbergenie, przylądek Baranowskiego i lodowiec Baranowskiego oraz Zatokę Staszka na Wyspie Króla Jerzego.